ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ

ΚΥΨΕΛΗ-ΠΑΤΗΣΙΑ

Επιβάτες και εργαζόμενοι όλων των ΜΜΜ, ενωθείτε!

Μέσα Μαζικής Μεταφοράς: εμπόρευμα ή κοινωνικό αγαθό; Τα μέσα μαζικής μεταφοράς απαντούν στις στοιχειώδεις ανάγκες μετακίνησης που γεννά ο αστικός τρόπος ζωής. Για μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας η μετακίνηση με τα ΜΜΜ δεν είναι εναλλακτικός, ούτε ο καλύτερος, αλλά ο μοναδικός τρόπος πρόσβασης στην εργασία, στην εκπαίδευση και κάθε λογής διασκορπισμένη δραστηριότητα μέσα και γύρω από τις μητροπόλεις και τα αστικά κέντρα.  Η ελεύθερη για όλους -χωρίς αποκλεισμούς- πρόσβαση στα ΜΜΜ (όπως στην υγεία, στην παιδεία και στα πεζοδρόμια που περπατάμε) εξασφαλίζεται μόνο μέσα από την κατοχύρωσή τους ως κοινωνικό αγαθό. Όταν δηλαδή παράγεται, οργανώνεται και προσφέρεται από την ίδια την κοινωνία έξω από τους όρους του κέρδους, της ελεγχόμενης πρόσβασης κα των κοινωνικών αποκλεισμών. Ο κοινωνικός χαρακτήρας των ΜΜΜ εξασφαλίζεται όταν λειτουργούν στον αντίποδα της λογικής της κερδοφορίας, ακόμα και της οικονομικής βιωσιμότητας. Δεν αντιμετωπίζουμε τις συγκοινωνίες και τις μεταφορές ως εμπόρευμα. Για μας, η καθημερινή χρήση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς είναι ένα αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό αγαθό.

«Αναδιάρθρωση και Εξυγίανση ΟΑΣΑ»: αναβάθμιση και αναδιοργάνωση ή απαξίωση και ξεπούλημα; Στα μέσα Δεκέμβρη ο Υπουργός εργολαβιών και παραχωρήσεων Ρέππας έστειλε σαφές μήνυμα μιλώντας για «αντιμετώπιση της παθογένειας των αστικών συγκοινωνιών», «περιορισμό του δημοσιονομικού κόστους», «πλεονάζον προσωπικό», «αντιμετώπιση του φαινομένου της εισιτήριο-διαφυγής», «αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας». Με άλλα λόγια, το κράτος εγκαταλείπει διακριτικά και τις μεταφορές (μετά την υγεία, την παιδεία, την πρόνοια…κρατώντας μόνο την καταστολή!), κόβοντας επιχορηγήσεις, μεταβιβάζοντας ουσιαστικά το κόστος τους σε όσους έχουν περισσότερο ανάγκη. Δηλαδή, το κράτος «αθετεί την υπόσχεσή του» ότι όλα αυτά που μας έκλεβε, τουλάχιστον μέσω των φόρων θα τα επανατοποθετούσε στα λεγόμενα «δημόσια αγαθά και υπηρεσίες». Πλέον, το κράτος δεν χρειάζεται ούτε αυτήν την υπόσχεση. Εν ολίγοις, «εκεί που μας χρωστούσαν, μας παίρνουν και το βόδι». Η αύξηση του εισιτηρίου από την 1η Φεβρουαρίου κατά 20% και 40% αντίστοιχα, η εντατικοποίηση των ελέγχων, οι μειώσεις προσωπικού και δρομολογίων, η κατάργηση γραμμών, το ξεπούλημα της δημόσιας γης για κάθε είδους εμπορική εκμετάλλευση, αποδεικνύουν ότι όταν μιλάνε για «γενικότερη παθογένεια» των αστικών συγκοινωνιών εννοούν τον κοινωνικό τους χαρακτήρα. Μετά την συνειδητή υποτίμηση και υποβάθμιση των Αστικών Συγκοινωνιών (όπως και όλες τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας) ο δρόμος για την ιδιωτικοποίηση και το ξεπούλημα σε ιδιώτες, επιχειρηματίες και άλλα παράσιτα είναι πλεόν ανοιχτός. Όποιος έχει λεφτά θα ζήσει. Οι υπόλοιποι….;

Αύξηση εισιτηρίων και αυτομείωση: Συναίνεση ή ανυπακοή;  Σε μια ιστορική συγκυρία όπου η επίθεση όσων μας κυβερνούν είναι τόσο αβυσσαλέα, που καταπατά όχι απλά τα όρια της νομιμότητας, αλλά και αυτά της απλής κοινής λογικής, όπου η συνδικαλιστική δράση και η δυναμική διεκδίκηση των εργατικών δικαιωμάτων εξισώνεται με τρομοκρατική ενέργεια και διώκεται με τον (αναβαθμισμένο πλέον) τρομονόμο(!), όπου η μία απεργία μετά την άλλη κηρύσσονται παράνομες και καταχρηστικές καταλύοντας στην πράξη και το πιο ισχυρό «νόμιμο» μέσο αγώνα των εργατών, με ποια λογική θα μείνουμε πιστοί σε μια νομιμότητα την οποία καταπατούν παράφορα οι ίδιοι μηχανισμοί που μας την έχουν επιβάλλει; Με ποια λογική θα αφήσουμε τον εχθρό μας να ορίσει τα μέσα με τα οποία θα αγωνιστούμε; Το σαμποτάζ και η πολιτική ανυπακοή είναι από τα σημαντικότερα μέσα αγώνα που έχουν κατοχυρώσει οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι και δεν θα έπρεπε να τα εγκαταλείπουμε τόσο εύκολα και αβίαστα στα πλαίσια μιας θολής έννοιας «νομιμότητας». Προτείνουμε συλλογική ανυπακοή απέναντι στην αύξηση του εισιτηρίου, αρνούμενοι να πληρώσουμε για τις καθημερινές μας μετακινήσεις ή παραδίδοντας το ακυρωμένο εισιτήριο μας στον επόμενο επιβάτη. Όσοι από τους ελεγκτές επιμένουν να διαχωρίζουν τους επιβάτες σε επιθυμητούς και μη επιθυμητούς, σε νόμιμους και παράνομους, θα μας βρουν απέναντί τους! Αν αντίθετα κατανοούν το δίκαιο του αγώνα αυτού και θέλουν να βρεθούν στο πλευρό αγωνιζόμενων επιβατών, δεν έχουν παρά να κάνουν λευκή απεργία, αρνούμενοι να κόψουν πρόστιμα σε όσους δεν έχουν εισιτήριο.

Τελικά μαζί τα  φάγαμε; Μείωση ελλειμμάτων ή δωρεάν μεταφορές για όλους; Γνωστή η μέθοδος της εκάστοτε κυβέρνησης. Αρχικά, μεταμορφώνει τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας σε «ζημιογόνες», αφού εδώ και χρόνια έχει σταματήσει τις χρηματοδοτήσεις που όριζαν τον κοινωνικό τους χαρακτήρα, και τις αναγκάζει να δανείζονται από τράπεζες με δυσβάσταχτα επιτόκια. Μετά ρίχνει απ' τη μια τα βάρη της κακοδιαχείρισης στους εργαζόμενους μιλώντας για «ημέτερους, τεμπέληδες και υπεράριθμους» θέλοντας να ξεχάσουμε πως οι κομματικοί πάτρωνες χρησιμοποίησαν σε μεγάλο βαθμό τέτοιου είδους επιχειρήσεις και απ' την άλλη δείχνει τους επιβάτες ως υπεύθυνους για την οικονομική επιβίωση των εργαζόμενων στα ΜΜΜ. Στο τέλος, πετάει κι ένα «όλοι μαζί φάγαμε τα λεφτά» και ότι «πλέον θα μπει τάξη» και ο δρόμος για να πειστεί η κοινωνία έχει ανοίξει. .Η στοχοποίηση των εργαζομένων στα ΜΜΜ ως «προνομιούχων και τεμπέληδων» και των επιβατών που αρνούνται την πληρωμή εισιτηρίου ως «λαθραίων» και «υπαίτιων για τη διόγκωση των ελλειμμάτων», αποπροσανατολίζει την κοινωνική οργή και δημιουργεί πλασματικούς εχθρούς μεταξύ των εκμεταλλευόμενων. Οι αγώνες ενάντια στην απαξίωση και στο ξεπούλημα των ΜΜΜ, δεν αφορούν μόνο τους χρήστες-επιβάτες ή μόνο τους εργαζόμενους. Αντιμετωπίζοντας τα ΜΜΜ ως κοινωνικό αγαθό, απαντάμε στα ψευτοδιλήμματα «αν δεν πληρώνει ο άλλος εισιτήριο, πώς θα ταΐσω εγώ τα παιδιά μου;» και «γιατί να πληρώνω εγώ για  τους τζαμπατζήδες;» με κοινούς αγώνες των από κάτω της κοινωνίας, ενάντια στην υποβάθμιση των ΜΜΜ, στην οικονομική επιβάρυνση των χρηστών-επιβατών και στο τσάκισμα των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Πλάι στις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα ΜΜΜ, προβάλλουμε και εμείς τις δικές μας ανάγκες μέσα από τις δικές μας «απεργίες»:

Αρνούμαστε να πληρώσουμε για τις καθημερινές μας μετακινήσεις

Παραδίδουμε το ακυρωμένο εισιτήριό μας στον επόμενο επιβάτη

Στέλνουμε μήνυμα ανυπακοής

απέναντι στην αύξηση του εισιτηρίου από 1η Φεβρουαρίου

Δημιουργούμε σχέσεις αλληλεγγύης

μεταξύ των εκμεταλλευομένων, επιβατών και εργαζομένων.

Αντιμετωπίζουμε συλλογικά και αλληλέγγυα

τους ελέγχους και τα πρόστιμα.

Απαιτούμε συλλογικά και έμπρακτα την κατάργηση τους

Δεν πληρώνουμε ούτε ένα ευρώ παραπάνω.

Ούτως ή άλλως, μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάμε!

ΟΙ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ

(σαν τα πεζοδρόμια που περπατάμε)

ΔΩΡΕΑΝ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ-ΟΛΕΣ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΒΥΡΩΝΑ, ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ,ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ

ΖΩΓΡΑΦΟΥ                                            

ΙΛΙΟΝ-ΑΓ.ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ

12-13/6 ΔΙΗΜΕΡΟ ΣΤΟ ΒΥΡΩΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΒΥΡΩΝΑ-ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ-ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ

ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ

Πάγωμα μισθών και συντάξεων, κατάργηση δώρων και δικαιωμάτων, περικοπές κοινωνικών δαπανών, απελευθέρωση των απολύσεων, πριμοδότηση των ελαστικών μορφών εργασίας, αποδιάρθρωση ασφαλιστικών δικαιωμάτων, ένσημα ούτε για πλάκα, αύξηση της ανεργίας, συνολική υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης και εντατικοποίηση στην εργασία. «Όλα τα’χε η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε» αν θέλουμε να αυτοσαρκαστούμε κιόλας. Όμως, τα πράγματα σοβαρεύουν επικίνδυνα. Όλα όσα «εκτάκτως και αναγκαία» εφαρμόζονται για να σωθεί η εθνική οικονομία και τα ταμεία της, ξέρουμε πολύ καλά ότι ήρθαν για να μείνουν και να κάτσουν πάνω στις πλάτες μας. Είναι πασιφανές ότι ο δρόμος για την «έξοδο από την κρίση» που ετοιμάζουν ούτε «εθνικός αγών» είναι ούτε φιλανθρωπία. Αυτό που εδώ και καιρό ονομάζουν οικονομική κρίση, δεν είναι τίποτα άλλο από μια τεράστια αφορμή γι’αυτούς που κέρδιζαν πάνω στον ιδρώτα μας να συνεχίζουν να κερδοφορούν ακόμα πιο εντατικά. Ας μη γελιόμαστε! Ήδη εφοπλιστές, βιομήχανοι, τραπεζίτες και αφεντικά τρίβουν τα χέρια τους για το τεράστιο πλιάτσικο που ετοιμάζουν πάνω στα δικαιώματα μας, τους μισθούς μας και τις ζωές μας συνολικότερα. Πλάι τους οι βουλευτές, οι υπουργοί, οι δημοσιογράφοι, οι τεχνοκράτες και οι διανοούμενοι της δεκάρας παίρνουν το σοβαροφανές ύφος τους απαιτώντας συναίνεση και (ανθρωπο)θυσίες για το καλό «όλων»!

Και μιας και χρησιμοποιούμε το εμείς, το χαμένο πρώτο πληθυντικό σ’αυτήν την κοινωνία, τι γίνεται με εμάς; Και ποιοι είμαστε εμείς; Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες που δουλεύουμε για να πληρώσουμε νοίκια, ψώνια, φροντιστήρια, άντε και κανά δάνειο. Οι άνεργοι και οι άνεργες που περιμένουμε στις ουρές του ΟΑΕΔ, ψάχνουμε στις αγγελίες και έχουμε πιάσει έναν-έναν τους γνωστούς μας αναζητώντας καμιά δουλειά. Οι επισφαλείς εργαζόμενοι-ες σε supermarket, πολυκαταστήματα και άλλους ναούς των εμπορευμάτων με σπαστά ωράρια, χωρίς ένσημα, με πετσοκομμένους μισθούς αναζητώντας συχνά για δεύτερη δουλειά. Οι συνταξιούχοι που παίρνουμε ψίχουλα από το «γενναιόδωρο κράτος» παρά τις πολύχρονες εισφορές μας στα ασφαλιστικά ταμεία και ζούμε εδώ και χρόνια κάτω από τα όρια της φτώχειας. Οι μαθητές και οι μαθήτριες που πλέον το πανεπιστήμιο δεν μας φαντάζει και τόσο προσιτό είτε γιατί το σχολείο είναι ένα τεράστιο εξεταστικό κέντρο που θα μας πετάξει έξω είτε γιατί έχουμε τρομάξει και ψάχνουμε από τώρα να χωθούμε σε μια δουλειά. Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που έχουμε καταλάβει προ πολλού ότι το πτυχίο είναι ότι και οι αφίσες στο δωμάτιο μας ενώ αργά ή γρήγορα θα αναγκαστούμε να δουλεύουμε για ψίχουλα ή να «μαθητεύουμε» αμισθί για καμιά τριετία μέχρι να δούμε τον πρώτο μας μισθό. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που εδώ και 20 χρόνια έχουμε σηκώσει στις πλάτες μας το «ελληνικό αναπτυξιακό θαύμα» και το πληρώνουμε με κοινωνικό αποκλεισμό, στυγνή εκμετάλλευση, μηδαμινά εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα και πολύ αίμα.
ΌΛΟΙ ΕΜΕΙΣ που έχουμε αντιληφθεί ότι στην καπιταλιστική κοινωνία οι ζωές μας είναι εμπορεύσιμες και η αξία τους μετριέται με χρηματικό αντίτιμο, χάνουν την προσωπικότητα τους και γίνονται μονάδες.
ΌΛΟΙ ΕΜΕΙΣ που «κοστολογούμαστε όσο παράγουμε και αξίζουμε όσο καταναλώνουμε».
ΌΛΟΙ ΕΜΕΙΣ που νιώθουμε προ πολλού αναλώσιμοι και ευάλωτοι απέναντι στις ορέξεις των εργοδοτών μας και αναγκαζόμαστε να κάνουμε 1002 σκατοδουλειές κάτω από άθλιες συνθήκες υπό τον φόβο της απόλυσης.
ΌΛΟΙ ΕΜΕΙΣ που διακρίνουμε την ένταση του ατομικισμού και της απάθειας, την εσωτερίκευση του φόβου και την έλλειψη αλληλεγγύης στους χώρους που εργαζόμαστε, κινούμαστε και δραστηριοποιούμαστε.

ΌΛΟΙ ΕΜΕΙΣ, τι κάνουμε;

Υπάρχουν οι γνωστοί και δοκιμασμένοι δρόμοι. Ο ένας είναι η μοιρολατρία: να περιμένουμε κάποιον άλλον, είτε αυτός λέγεται πολιτικό κόμμα είτε λέγεται δήμαρχος, συνδικαλιστής, παπάς ή και ο θεός ο ίδιος να λύσει το δικό μας πρόβλημα. Με το αζημίωτο, βέβαια. Ο άλλος είναι ο ατομισμός: o κοινωνικός κανιβαλισμός και το «όλοι εναντίον όλων», να πατήσουμε επί πτωμάτων για να επιβιώσουμε. Και δεν είναι τυχαίο ότι το σάπιο πολιτικό σύστημα σπρώχνει προς την πρώτη προσπαθώντας να ρετουσάρει το παρηκμασμένο προσωπείο του και ν’ανακτήσει την «λαϊκή εμπιστοσύνη» ενώ προωθεί μια χαρά και τον δεύτερο προσπαθώνταςνα διασπάσει ακόμα περισσότερο τον κοινωνικό ιστό και να «διδάξει» με χυδαιότητα ότι η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και οι κοινωνικοί αγώνες είναι ένα ντεμοντέ αστείο.

Μπροστά στο μέλλον της υλικής φτώχειας, της πνευματικής εξαθλίωσης
και της ψυχικής απομόνωσης ήρθε η ώρα να πάρουμε θέσεις μάχης.

Να αναγνωρίσουμε με διαύγεια τα προβλήματα μας και τις αιτίες που τα δημιουργούν.

Να αφουγκραστούμε την κοινωνική οργή και αγανάκτηση
που γεννούν οι πολιτικές της φτώχειας και της καταστολής και να βρούμε συνοδοιπόρους.

Να δώσουμε συλλογικές απαντήσεις απέναντι σε όσους απεργάζονται την λεηλασία μας.

Να δημιουργήσουμε εστίες αγώνα σε κάθε κοινωνικό χώρο
πέρα από πλαστούς και συντεχνιακούς διαχωρισμούς.

Να σπάσουμε τον τσαμπουκά των εργοδοτών με την άμεση συλλογική δράση
απέναντι στις απολύσεις, τους εκβιασμούς και την εργοδοτική αυθαιρεσία.

Να προτάξουμε την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια στην καθημερινότητα μας.

Ν’ανακαλύψουμε νέες μορφές αντίστασης και να ξαναδώσουμε νόημα σε εργαλεία αγώνα
όπως η γενική απεργία καθιστώντας την πραγματικά επικίνδυνη.

Να οργανωθούμε οριζόντια με βάση τις ανάγκες μας και τις επιθυμίες μας
χωρίς καμιά διαμεσολάβηση ειδικών και αρχηγών.

Να επιλέξουμε τον δρόμο του αγώνα και της συλλογικότητας

Να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια, την ζωή, την ανατροπή.

Αναζητούμε τα δικά μας μονοπάτια αγώνα

Σάββατο 12 Ιουνίου

19.00: Έκθεση commix και εργαστήρι stencil

20.00: Hip Hop live: Nosfi, Burn the Sponsors

21.30: Θεατρικό live από τον κύκλο Ανάπλους

22.30: Θεατρική παράσταση «Εθνικότητά μου είναι το χρώμα του ανέμου» από την Buffonata

Κυριακή 13 Ιουνίου

18.00: Χαριστικό-Ανταλλακτικό Παζάρι. Ρούχα, βιβλία και αντικείμενα στριμωγμένα στο πατάρι μας παίρνουν άλλη αξία ανταλάσσοντάς ή χαρίζοντάς τα χωρίς την διαμεσολάβηση του χρήματος. Στόχος η δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης και συλλογικότητας και η κάλυψη των αναγκών μας μέσα από την αλληλοβοήθεια απέναντι στο αδιέξοδο του καταναλωτισμού, στη φτώχεια και την απομόνωση.

20.00: Συζήτηση με θέμα «Συλλογικοποιούμε τις αντιστάσεις μας, αυτοοργανώνουμε τις ζωές μας». Από τα χαριστικά παζάρια, τις συλλογικές κουζίνες και την επανοικιοποίηση των δημοσίων χώρων μέχρι τις συνελεύσεις εργαζομένων-ανέργων, τις λαϊκές συνελεύσεις και τις γενικές απεργίες, παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

22.00 Προβολή της ταινίας «4ος Παγκόσμιος Πόλεμος»,75’.Οι κοινωνικές συγκρούσεις σε όλον τον κόσμο:Λατινική Αμερική,Μέση Ανατολή,Νότια Αφρική και Ευρώπη.Ένα παγκόσμιο κύμα αντίστασης στη βία της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας πιο επίκαιρο από ποτέ.

στην πλατεία Ταπητουργείου (Κύπρου και Χειμάρρας,στάση Βύρωνα)

Συνέλευση Κατοίκων Βύρωνα-Καισαριανής-Παγκρατίου

tapitourgeio@gmail.com

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 5/5

Αν ξυπνήσεις μονομιάς, θά ’ρθει ανάποδα ο ντουνιάς…

Αν το φάντασμα της οικονομικής κρίσης πλανιόταν τόσο καιρό πάνω από τα κεφάλια μας, τώρα η σκιά του έρχεται να μας πλακώσει. Εδώ και μήνες κρύβονταν πίσω από αριθμούς και δείκτες: spreads, ομολογιακά δάνεια... Τώρα τα σχέδιά τους είναι ξεκάθαρα. Με πρόσχημα την κρίση της κερδοφορίας τους, οργανώνουν νέα επίθεση στις ζωές μας. Διεθνείς (Ε.Ε και ΔΝΤ) και εγχώριοι (κυβέρνηση, τραπεζίτες, εφοπλιστές και άλλα παράσιτα) τρομοκράτες συνεργάζονται για την καταλήστευσή μας. Αρπάζουν τους ήδη πετσοκομμένους μισθούς μας, συμπιέζουν προς τα κάτω τον κατώτατο μισθό. Απελευθερώνουν απολύσεις και καταργούν αποζημιώσεις. Κλέβουν συντάξεις, ανεβάζουν συνταξιοδοτικά όρια. Καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και προωθούν ελαστικές επισφαλείς και κακοπληρωμένες βρωμοδουλειές. Ονειρεύονται στρατιές ανέργων και υποτιμημένων εργατών που θα κινούν την καπιταλιστική μηχανή χωρίς κόστος, δικαιώματα και απαιτήσεις. Και το ξεζούμισμα μόλις ξεκίνησε! Τα «έκτακτα μέτρα» ήρθαν για να μείνουν και αν δεν σπάσουμε εγκαίρως τον τσαμπουκά των αφεντικών θα περάσουν πάνω από τα πτώματά μας. Αν ισχύει μια για τον λαό, ισχύει χίλιες για τους καπιταληστές: «τρώγοντας έρχεται η όρεξη!». Λεηλατούν τον δημόσιο υπάλληλο, πετάνε στον δρόμο τον ιδιωτικό. Αν περάσουν πάνω από τους ξένους εργάτες, θα περάσουν και πάνω από τους ντόπιους. Το «διαίρει και βασίλευε» στις τάξεις των εκμεταλλευόμενων πάντα ήταν το όπλο των κυρίαρχων.

Μαζί με τις τρομοκρατικές τους βολές ενάντια στην κοινωνική πλειοψηφία, διαχέουν το ψέμα και τον φόβο. Από τη μια, μιλάνε για «δημόσιο χρέος» και «δημοσιονομικό νοικοκύρεμα» λες και ξεχνάμε τα 29 δις που χάρισαν πέρυσι στους τραπεζίτες ή το διαχρονικό τζογάρισμα των ασφαλιστικών ΜΑΣ εισφορών στο Χρηματιστήριό ΤΟΥΣ. Επειδή όμως η απόσπαση της πολυπόθητης κοινωνικής συναίνεσης προσκρούει σε εμπόδια, δεν φτάνει το καρότο. Ρίχνουν στο παιχνίδι και το μαστίγιο. Χιλιάδες ένστολοι κατακλύζουν τις γειτονιές μας, χτυπούν διαδηλώσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις, ενώ στιγματίζουν και προφυλακίζουν αγωνιζόμενους. Ο φόβος πρέπει να κυριαρχήσει στην κοινωνία και η αντίσταση να φαντάζει αδύνατη. Θέλουν να με πείσουν ότι είμαι μόνος και αδύναμος.

Ήρθε η ώρα να μετατρέψω την οργή σε συνείδηση και την ατομική μου αμφισβήτηση σε συλλογική αντίσταση.

ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΩ

Θα τους πατήσω εκεί που πονάνε. Θα πάψω να τους παρέχω τις «υπηρεσίες» μου. Θα μπλοκάρω την εύρυθμη λειτουργία αποκόμισης κέρδους… πάνω στις πλάτες μου. Θα τους αποδείξω ότι τους είμαι απαραίτητος, όσο κι αν θέλουν να με πείσουν ότι είμαι αναλώσιμος. Θα πάρω μια μικρή εκδίκηση για όσα μου έχουν κάνει μέχρι τώρα και για όσα σχεδιάζουν να εφαρμόσουν εις βάρος μου. Έκτακτα μέτρα σου λένε. Περικοπές επιδομάτων και δώρων, πάγωμα μισθών, φόροι, κι άλλοι φόροι. Σφαγή ολόκληρη σου λέω! Και τα μικρομάγαζα; Κατεβαίνοντας για να πάω απεργία θα προσπαθήσω να πείσω και τον κυρ Παντελή να κλείσει την επιχειρησούλα του γιατί έρχεται και η δική του ώρα!

ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΩ

Όχι μόνο δεν θα πάω για δουλειά αλλά δεν θα αναγκάσω και κανέναν να δουλέψει για πάρτη μου απόψε. Ούτε ευκαιρία για ψώνια είναι η απεργία ούτε για βιτρινοθεραπεία. Και το βράδυ δεν θα παραγγείλω pizza ή σουβλάκια γιατί ο νεαρός με το παπάκι εργάζεται και σίγουρα δεν το κάνει για την ψυχή της μάνας του. Ούτε η κοπελιά στην καφετέρια γουστάρει να εξυπηρετεί κουρασμένους ή αργόσχολους απεργούς. Την ρώτησε κανείς αν μπορεί ν’ απεργήσει; Ας μαγειρέψω σπίτι με παρέα ή ας προσπαθήσω να οργανώσω μια απεργιακή κουζίνα με συναδέλφους ή γείτονές μου σε μια πλατεία. Θα κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου για να μπλοκάρω τη κυκλοφορία των εμπορευμάτων και των υπηρεσιών γιατί πλέον ξέρω πολύ καλά ότι πίσω απ ’αυτά βρίσκονται πολλά εργατικά χέρια και μυαλά που ιδρώνουν!

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

Σήμερα δεν θα σκεφτώ μόνο την πάρτη μου. Θα αναζητήσω το χαμένο «εμείς» σ’ αυτήν την κοινωνία. Το συλλογικό των απεργών, των διαδηλωτών, των αγωνιζόμενων. Όχι μόνο θ’ απεργήσω αλλά θα πείσω και τον συνάδελφο να το κάνει γιατί ή μαζί σηκωνόμαστε ή μαζί βουλιάζουμε. Απέναντι στον φόβο της απόλυσης, θα προτάξω το συλλογικό δικαίωμα στην απεργία. Απέναντι στο χαμένο μεροκάματο, προτιμώ το απεργιακό ταμείο στη γειτονιά ή τον χώρο εργασίας. Αν δεν μιλήσω τώρα, θα χάσω πολλά περισσότερα μετά. Παρόλο που δεν γουστάρω καθόλου τους χαρτογιακάδες-επαγγελματίες συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, θα κατέβω στο δρόμο και θα στήσω το δικό μου οδόφραγμα στον οδοστρωτήρα που θέλουν να περάσουν πάνω από τις ζωές μας. Θα ενώσω τη φωνή μου με τις κραυγές μιας διαδήλωσης και θα αποτινάξω τον ατομικό μου φόβο μέσα στους συλλογικούς δρόμους της διεκδίκησης και του αγώνα.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ

ΠΕΤΑ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΠΕΤΡΑ

Απεργιακή Συγκέντρωση-Διαδήλωση: ΤΕΤΑΡΤΗ 5/5 11 π.μ, ΜΟΥΣΕΙΟ (ΠΑΤΗΣΙΩΝ)
Προσυγκέντρωση στις ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ: 10.30 π.μ, ΦΟΡΜΙΩΝΟΣ ΚΑΙ ΥΜΗΤΤΟΥ

Συνέλευση κατοίκων

Βύρωνα, Καισαριανής, Παγκρατίου

ΑΛΣΟΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ 27/2 ΧΑΡΙΣΤΙΚΟ-ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ κ.ά.

ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ

- Μπαμπά, ο δάσκαλος μας είπε ότι στις 7 Ιουνίου έχουμε εκλογές και ότι όλοι εσείς οι μεγάλοι πρέπει να πάτε να ψηφίσετε.
- Έχει δίκιο παιδί μου..
- Τί είναι οι εκλογές μπαμπά;
- Τη μέρα εκείνη πηγαίνουμε οι μεγάλοι άνθρωποι στα σχολεία. Εκεί μας δίνουν κάτι χαρτάκια με τα ονόματα κάποιων ανθρώπων και σημειώνουμε σ’ αυτά ποιοι απ’ αυτούς θέλουμε να γίνουν αρχηγοί .
- Και τί δουλειά κάνουν οι αρχηγοί μπαμπά; Τί τους χρειαζόμαστε;
- Να μας λένε τι να κάνουμε..
- Και που ξέρουν αυτοί τι πρέπει να κάνουμε;
- Κοίταξε. Μαζεύονται, μιλάνε και το βρίσκουν.
- Εσείς οι άλλοι μπαμπά, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό;
- Όχι, παιδί μου.
- Γιατί;
- Έχουμε άλλες δουλειές..
- Τί δουλειές;
- Να κάνουμε τις δουλειές που μας είπαν οι προηγούμενοι αρχηγοί.
- Κι αν δεν τις κάνετε;
- Τότε μας μαλώνουν και μας τιμωρούν.
- Όπως κάνει ο δάσκαλος στο σχολείο;
- Ναι, παιδί μου.
- Εσύ μπαμπά θα πας στις εκλογές;
- Όλοι πρέπει να πηγαίνουμε.
- Χα , χα ,χα. Νομίζω μπαμπά πως είσαι βλάκας.
- Γιατί παιδί μου; Εσύ τί θα έκανες;
- Εγώ μπαμπά όταν θέλω να παίξω, φωνάζω τους φίλους μου. Λέει ο καθένας τι παιχνίδι θέλει να παίξουμε. Πολλές φορές τσακωνόμαστε. Άλλες συμφωνούμε. Εάν δεν συμφωνούν όλοι, τότε βλέπουμε.. Τη μία γίνεται το χατίρι το δικό μου, την άλλη του Κωστάκη, την άλλη της Μαρίας. Πάντως, στο τέλος παίζουμε κάτι. Δεν βάζουμε αρχηγό να μας πει τί θα παίξουμε.

Απόσπασμα από φαρσοκωμωδία; Αληθινός διάλογος; Σκηνή από το θέατρο του παραλόγου; Πιθανότατα..
Εμείς δεν πρόκειται να συμμετέχουμε. Χαμογελάμε πικρά.
Εκλογές. Παγίδα για μαλάκες; Πολύ σοβαρή υπόθεση…

Δεν τους εκχωρούμε το λόγο, τη σκέψη, την ενέργεια, το ατομικό μας ταλέντο, την λαχτάρα της ψυχής μας να φαντάζεται και δημιουργεί…να κάνει το ιδιωτικό, συλλογικό.
Πασχίζουμε να κάνουμε την εξέγερση του Δεκέμβρη κάτι περισσότερο από στιγμιαίο ξέσπασμα. Με την αγωνία να μην χάσει τη ζωντάνια της, να της δώσουμε με τις δράσεις μας υπόσταση.


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5 ΙΟΥΝΗ ΣΤΙΣ 21:00
ΡΟΚ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛ.ΤΑΠΗΤΟΥΡΓΕΙΟΥ
ΣΤΟΝ ΒΥΡΩΝΑ(Κύπρου & Χειμάρρας)


ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΒΥΡΩΝΑ-ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ-ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9/1 ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΠΟΡΕΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 21/12 ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΩΝ ΜΑΤ ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ

Την Κυριακή πραγματοποιώντας την απόφαση της Συνέλευσης της Τετάρτης 17/12 στο Δημαρχείο Καισαριανής, έγινε η πορεία προς το κτίριο των ΜΑΤ στη βάση της Καισαριανής. Η συγκέντρωση έγινε στην Πλατεία της Καισαριανής και βρεθήκαμε εκεί κάτοικοι από την Καισαριανή το Βύρωνα και γειτονικούς δήμους για να διαδηλώσουμε την απομάκρυνση των ΜΑΤ από την Καισαριανή αλλά και από όλες τις γειτονιές, τη διάλυσή τους και τον αφοπλισμό της αστυνομίας. Περίπου 250 άτομα διασχίσαμε την Εθνικής Αντιστάσεως φωνάζοντας συνθήματα για τη δολοφονία των 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου. Στο ύψος της Φιλολάου μια άδεια κλούβα των ΜΑΤ προσπάθησε να μπει πίσω από την πορεία. Ακριβώς πίσω της ερχόταν διμοιρία από ΜΑΤ. Οι διαδηλωτές δήλωσαν ότι αρνούνται να ακολουθούνται από τις διμοιρίες των ΜΑΤ ξέροντας πολύ καλά ότι τα ΜΑΤ δεν βρίσκονται εκεί για να "περιφρουρήσουν τους κατοίκους" αλλά για να προκαλέσουν την πορεία. Κάτοικοι της Καισαριανής μπήκαν μπροστά τους και τους είπαν να φύγουν γιατί αυτοί προκαλούν τα προβλήματα. Απομακρύνθηκαν λοιπόν και η πορεία κατευθύνθηκε μπροστά στο κτίριο όπου διαδήλωσε: Να φύγουν τα ΜΑΤ από τις γειτονιές μας. ΜΑΤ ΥΜΕΤ δολοφονούν εδώ και τώρα να διαλυθούν. Στη συνέχεια προχώρησε προς την Υμηττού από όπου την ακολούθησαν αρκετές διμοιρίες ΜΑΤ. Έτσι η πορεία περνώντας από το Παγκράτι ανέβηκε τη Φρύνης για να φτάσει στην Πλατεία Δεληολάνη. Σε όλο αυτό το πέρασμα της πορείας από τις γειτονιές οι κάτοικοι είχαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν ποιοί είναι αυτοί που προκαλούν το κοινό αίσθημα: Οι διαδηλωτές που πέρασαν μπροστά από εκατοντάδες σπίτια και μαγαζιά φωνάζοντας συνθήματα ή οι ορδές των ΜΑΤ που τους ακολουθούσαν μέσα στις γειτονιές και που με ανευθυνότητα δε διστάζουν να γεμίσουν την πόλη με χημικά όπως συνέβη στην πορεία της Τετάρτης στις 17/12 μπροστά από το Α.Τ. Καισαριανής.
ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ ΒΥΡΩΝΑ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ TETAΡTH 17-12

Την Τετάρτη 17/12 πραγματοποιήθηκε πορεία από τους κατοίκους ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ-ΒΥΡΩΝΑ-ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ. Οι Καισαριανιώτες συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία και συνάντησαν την πορεία από τους κατοίκους Βύρωνα και Παγκρατίου στο ύψος της Φορμίωνος και Ούλωφ Πάλμε. Περίπου 600 άτομα από τις γειτονιές βρέθηκαν όλοι μαζί μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου για να διαδηλώσουν ενάντια στην κρατική καταστολή και τρομοκρατία, με συνθήματα: Το κίνημα θα πει την τελευταία λέξη, αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη, ο λαός δεν ξεχνά το Μιχάλη Καλτεζά και συνθήματα ενάντια στην αστυνομική βία. Η πορεία πέρασε από τις γειτονιές του Βύρωνα και Παγκρατίου και κατευθύνθηκε προς την Καισαριανή. Πριν πλησιάσει στο Α.Τ. Καισαριανής δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από τις κατασταλτικές δυνάμεις των ΜΑΤ με ασφυξιογόνα που έπνιξαν τη γειτονιά τους διερχόμενους και τους διαδηλωτές. Μετά την επίθεση η πορεία κατευθύνθηκε στο Δημαρχείο της Καισαριανής όπου ακολούθησε συνέλευση των κατοίκων από τις γειτονιές Καισαριανής Βύρωνα Παγκρατίου Ιλισίων που συμμετείχαν στην πορεία. Η συνέλευση αυτή απαίτησε την απομάκρυνση των ΜΑΤ από την Καισαριανή αλλά και από όλες τις γειτονιές με τη διάλυσή τους και τον αφοπλισμό της αστυνομίας ενώ αποφάσισε την Κυριακή 21/12 στις 12π.μ. συγκέντρωση στην πλατεία Καισαριανής και πορεία στο κτίριο των ΜΑΤ.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΒΥΡΩΝΑ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ TETAΡTH 17-12

Η «Δημοκρατία» τους χτυπάει στο ψαχνό...

Όλοι είμαστε μάρτυρες της οικονομικής κρίσης του Κεφαλαίου. Οι πάνω θέλουν να πληρώσουν οι κάτω το λογαριασμό. Η κυβέρνηση δίνει 28 δισεκατομμύρια ευρώ στους τοκογλύφους τραπεζίτες, οι τιμές των προϊόντων ανεβαίνουν, αλλά οι μισθοί των εργαζομένων παραμένουν καθηλωμένοι. Τα πανεπιστήμια γίνονται… «κολλέγια», τα δημόσια νοσοκομεία απαξιώνονται και η υγεία ιδιωτικοποιείται, ΟΤΕ, Ολυμπιακή, λιμάνια, ο δημόσιος πλούτος ξεπουλιέται. Τα πρώτα θύματα αυτής της πολιτικής είναι οι χαμηλόμισθοι, οι συνταξιούχοι, η νεολαία, οι μετανάστες, ενώ στρατιές ανέργων ρίχνονται στο κοινωνικό περιθώριο. Ολοένα και περισσότερες οικογένειες δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις καθημερινές τους ανάγκες, καθώς η στέγαση, η διατροφή, η ένδυση μετατρέπονται σε πολυτέλεια.
Παράλληλα, το κράτος δείχνει τα δόντια του σε όσους τολμούν να αμφισβητήσουν την εξουσία του. Η εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου δεν είναι μια παράσταση για δύο ρόλους: του «άτυχου εφήβου» και του «αποκτηνωμένου μπάτσου». Είναι το αποτρόπαιο σκηνικό της ωμής βίας του αστυνομικού μηχανισμού που γιγαντώνεται στο έδαφος των τρομονόμων που θεσμοθέτησαν οι κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και στελεχώνεται από άτομα κοινωνικά απομορφωμένα με μιλιταριστική εκπαίδευση τύπου «Ράμπο» και φασίζοντα ιδεολογήματα μαγκιάς και τσαμπουκά. Αυτοί που όπλισαν το χέρι του δολοφόνου είναι αυτοί που ληστεύουν τη δημόσια περιουσία χρόνια τώρα, επιτρέπουν και νομιμοποιούν την κλοπή που διαπράττουν οι τράπεζες, ενώ εντείνουν τη φτώχεια, την εξαθλίωση και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Σήμερα, μετά τη μεγαλειώδη εξέγερση της νεολαίας που κλονίζει το πολιτικό σύστημα, κανείς δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος.
Σε αυτή την εξέγερση δεν κρύβεται μόνο η οργή για τον άδικο χαμό του φίλου, του συμμαθητή, του συνομηλίκου. Υπάρχει η οργή μιας νιότης που καταδικάστηκε να μεγαλώσει μέσα στα τσιμέντα της μίζερης πόλης και συνθλίφτηκε μέσα στα εξεταστικά κάτεργα. Που ταπεινώθηκε στα μπλόκα των αστυνομικών ελέγχων και στα αστυνομικά τμήματα, που όχι μόνο δεν ένιωσε ποτέ την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, αλλά κατάλαβε ότι θα είναι η γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη.
Κι όταν αυτή η γενιά σηκώθηκε από τον καναπέ που της προόριζαν και άρχισε να αρνείται το μέλλον που της ετοίμασαν, οι κοινωνικοί «αναλυτές» και οι πολιτικοί ινστρούκτορες ξύνισαν τα μούτρα τους. Τυφλώθηκαν τόσο από τις φλόγες, που άρχισαν να βλέπουν στα πρόσωπα των παιδιών τους, κουκουλοφόρους και προβοκάτορες. Τώρα ήρθε η ώρα να σωπάσουν. Γιατί τώρα άλλοι γράφουν την Ιστορία...
Δίπλα τους βρίσκεται η οργή όλων μας γι’ αυτό στεκόμαστε χωρίς αναστολές, υπεκφυγές και μισόλογα στο πλευρό της εξεγερμένης νεολαίας και φωνάζουμε:

Κάτω η πολιτική της καταστολής και της τρομοκρατίας
Να πληρώσουν φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί
Να απελευθερωθούν όλοι οι συλληφθέντες
Na καταργηθούν τα ΜΑΤ και να αφοπλιστεί αμέσως η αστυνομία

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΒΥΡΩΝΑ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ THN TETAΡTH 17-12 ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ ΣΤΙΣ 17:30